انعكاس لبخند توست كه دارد

مي‌درخشد در قاب پنجره

يا رشته‌ي مرواريدي

كه نرخ امروزي آن است

در ويترين جواهر فروش

مگر چند سال دور شده‌ايم

از سال آخر دانشگاه

كه يك جفت بليط كنسرت باب ديلان

كلاس شبانه‌اش را تعطيل مي‌كرد

و يك نسخه طاعونِ تازه چاپ

خنده بر لبت  مي‌آورد

كاري كه امروز از پسِ

اين مرواريدهاي خوابيده در مخمل هم

به سختي بر مي‌آيد

بر همين روال پيش برويم

مي‌ترسم عاقبت

سارق مسلح كوه نورم كني

با هرچه جيمز باند تازه كار

در تعقيبم.

* به نقل از ویژه ی فرهنگ هنر و ادبیات گیله وا - خانه ی فرهنگ گیلان
نوروز ۸۶ به سردبیری علی رضا پنجه ای

زمان: روز­هاي انقلاب

مكان: باغِ محتشمِ رشت

موضوع: جنازه­ي سرگرد/ در گل ولاي

روايت اول: اين دست

            دسته شلاق را

            آنقدر مي فشرْد

          تا زخمِ پا به حرف بيايد

روايت دوم: اما

              چشم­هاي مرده را كه به هر حال

             بايد بست

توصيف صحنه:  مردي جوان

                     چشم­هاي مرده‌ي سرگرد را 

                     ازكاسه مي‌كشد بيرون

تصوير پشت صحنه:  مردم

                          با مشت­هاي گره كرده

                        به خانه­هاشان بر مي­گردند

تذكر فني:   هواي رشت

    تصادفاً صاف است

              بنابراين

    نيازي به استعاره­ي باران نيست.

                                                     اسفند84

                                                    حافظ موسوی

* به نقل از ویژه ی فرهنگ هنر ادبیات گیله وا - خانه ی فرهنگ گیلان نوروز ۸۶
به سردبیری علی رضا پنجه ای

دیداری از شعر­های دیداری

مزدک پنجه­ای

ارتباط بصری در وسیع­ترین معنای خود پیشینه­ای طولانی دارد. تصاویری که بشر بر روی دیواره­ها و غارها نگاشته هر کدام دارای فلسفه­ی خاص ِخود است. در واقع هر کدام نماد و نشانه­ای از زندگی بشر در دوره­های مختلف تاریخی است. برخی از این نشانه­ها نمایانگر چگونگی شکار و حتی طرز جنگیدن با یک حیوان وحشی و برخی نیز نشان دهنده­ی چگونه ساختن ادوات جنگی است.

در واقع هر یک از این تصاویر در دنیای امروز واژه­ای شدند که کارکرد معنایی و محتوا­یی تازه­ای به خود گرفته­اند و نسل جدید توانسته از آن به عنوان ابزاری  برای انتقال معنا و مفهوم استفاده ببرد.

پس از این دوران بشر آموخت تا با استفاده از ابزار کلمه و تصویر یا نقاشی در معنا­ رسانی، بهتر عمل کند . از این رو خط در کنار تصویر (نقاشی ) 2 عنصری به شمار آمدند که در انتقال معنا و مفهوم نقش به سزایی داشتند.

اما شاعر امروز با الگو برداری از تمدن و نمونه­های گذشته و نمونه­های شعری پیشینیان  ِخود با بهره جستن از ابزارهای دیداری ( عکس، تصاویر، نقاشی، گرافیک، نرم افزارها ی تایپی رایانه­ای، ابزارهای نوشتاری و صدایی موبایل و ...) برآن شد تا جریان دیگری از شعر را پدید آورد که از آن با عنوان شعر دیداری، شعر کانکریت،  شینما، شعر­تو­گراف و شعر دیجیتالی یاد می­کنند.

فراخوان ارسال آفرینه و اثر برای شماره ی دوم ویژه ی فرهنگ ، هنر و ادبیات گیله وا  خانه ی فرهنگ گیلان مهلت تا ۱۰ اردیبهشت ۸۶ .

با توجه به استقبال بیش از حد انتظار از انتشار ویژه نامه ،دوستان برای ارسال هر گونه اثر در حوزه های مرتبط می توانند به نشانی: رشت خیابان طالقانی. مقابل صفاری نرسیده به  تقاطع خیابان سردار جنگل انتهای کوچه ی نصرالله زاده. به نام ( علی رضا پنجه ای ) سردبیر ویژه نامه ی فرهنگ هنر و ادبیات گیله وا خانه ی فرهنگ گیلان یا ایمیل: AR_panjeei@yahoo.com با ما تماس بگیرند.   

نمی­دانستم

نه

نمی­دانستم

نباید بخندم

نیمی از جهان شده بودی          تو

نه

نمی­دانستم

نباید به چشم­هایت ننگرم

گفتی گنجشک­ها را ببین

من اما پرستو­ها را نگریستم

دلم گرفته بود

و نمی­دانستم

تو

نیمی از شعر­هایم شده بودی

          3-3-85

پاشازاده نیز آن روز شعر خواند و پنجه­ای به جای پیشنهاد درباره­ی شعرش به او گفت: «شما بهتر است نام خود را در پای شعرهایت از  ابوالفضل پاشازاده به  ابواَلفضل پاشا تغییر دهی این طور برایت در عرصه ی مطبوعات خوش تر است». او بعدها از این پیشنهاد استقبال کرد.

به هر ترتیب میهمانان خانه آن شب بی­نصیب از منزل خارج شدند تا اینکه عبدالرضایی بعد­ها در نشریه­ای به نام «مناطق آزاد» که به گمانم نشریه­ای اقتصادی بود که در تهران منتشر می­شد مطلبی در صفحه­ی ادبی­اش منتشر ساخت و عنوان نمود که مدتی است چند شعر از برخی شاعران گیلانی شنیده­ است که اقدام به حرکت­های تازه­ای در شعر کرده­اند. در همان دوران پدر سومین و چهارمین مجموعه شعر ( برشی از ستاره­ی هذیانی و آن سوی مرز باد) را منتشر ساخته بود . عبدالرضایی در مثال­هایی که آورده بود از پنجه­ای به عنوان شاعری که در عرصه­ی شعر دست به نوآوری­هایی چون رجوع به مرکز شعر و چند صدایی بودن آن ها زده اشاره کرده بود.