سنگ پشت

 ماه ها بود که به علیرضا پنجه ای می گفتم فقط به درج شعر در وبلاگ اش اکتفا نکند و درباره ی خود شعر بنویسد، چرا که  این احساس را می کردم بسیاری چون خودم ساعت ها سایت گردی و وب گردی می کنند تا بتوانند چیزی بخوانند که به درد شعرشان بخورد. یعنی مطالبی که به شکلی میانبر باشد برای رسیدن به شعر. من فکر می کنم هر کسی نمی تواند راهنمایی خوبی برای یک شاعر مبتدی یا غیر مبتدی باشد در این میان بسیاری هستند که نو آمدگان را به سمت شعر خود می کشند اما به جرات می توان قسم خورد که علی رضا پنجه ای حداقل جزء آن دسته شاعرانی است که نه در کلاس شعرش (در خانه ی فرهنگ گیلان ) و نه در محیط اداره که گاه پذیرای برخی از جوان هاست ، توصیه نمی کند که به سبک و رفتار او شعر بسرایند. هستند کسانی که وبلاگ دارند و با او کار کرده اند و می توانند به این ادعا شهادت دهند. 

حال او به حرف رفیق اش (من ) گوش کرده و اولین یادداشت اش را درباره ی شعر نوشته،امیدوارم که این روند را بتواند هم چنان ادامه دهد. تا خدا چه خواهد و چه اتفاق افتد.