سنگ پشت

روزنامه ایران، مزدک پنجه ای - 99/4/2: "شادی‌ من" عنوان مجموعه شعر سعید اسکندری است که در سال ۱۳۹۸ منتشر شده است. در نخستین مجموعه‌ شعر سعید اسکندری که سال‌ها قبل (دهه هشتاد)منتشر شده، رگه‌هایی از زبان طرز شاملویی و دلبستگی به آن شاخصه‌ها در شعرش وجود داشت. اما در مجموعه‌ی "شادی من" کمتر از آن زبان می‌توان سراغ گرفت. زبانِ شعرهای اسکندری در عین سادگی رویکردی سهل و ممتنع دارند. یکی از کارکردهای شعری او گرایش به موصوف و صفت‌‌سازی یا مضاف و مضاف‌‌الیه است. در واقع رویکرد توصیفی او مانع از گسترش تخیل و تصویرسازی و ایجاد موقعیت‌های تصویری می‌شود.
شعرهای این مجموعه شعرهایی است عاشقانه که البته به  سانتی‌مانتالیسم نمی‌رسد و اما گاه نگاهی عارفانه به عشق و رمانتیک در شعرهایش جریان می‌گیرد. مجموعه‌ی "شادی من" می‌تواند نقطه‌ی پرتاب "اسکندری" باشد برای ایستادن در منظره‌ای که پیشتر مخاطب را قرار نداده است. همیشه یک دریچه‌ی جدید می‌تواند زوایای تازه‌تری از توانایی‌های خالق ایجاد کند. شاید چیزی شبیه هوای تازه! تجربه‌گرایی، عنصر جسارت و اعتماد بیشتر به تخیل در این راه کارساز و چاره‌ساز باشد.

دور از درخت رخوت

بگذار تا نهال نازک غزلی باشم
تنها نهال و
از محال این قصیده‌ی لامیه بگذرم
در قامت درختی از رخوت
قصیده‌ای به قصد غمگین بودن
در رخت سال نو سرودن
آسان نیست
دور از درخت رخوت
بگذار تا نهال نازک غزلی باشم
بر پیراهن سیاه سالی سرد
از نور و رنگ بگذار
شعر عاشقانه بپاشم.