سنگ پشت

به قول «هایدگر» تکنولوژی اینجاست که تا مدتها بماند، و دقیقاً شعر نیز متأثر از عناصر تکنولوژیک دچار تغییرات عدیده شده و خواهد شد. تلاقی دیگر هنرها با شعر و بهره‌مندی سایر هنرها از یکدیگر و عناصر تکنولوژی، مخاطب را با تعریف جدیدی از زیبایی‌شناسی در حوزه‌ی اجرا مواجه کرده است. شعر اگر به عنوان یک مقوله‌ی هنری می‌خواهد هژمونی خود را به عنوان یک هنر مهم در جامعه حفظ کند، به نظر باید از همه‌ی ظرفیت‌های بیناژانری و بیناهنری بهره ببرد.
من مخالف نظر برخی هستم که می‌گویند «ایلان ماسک» انسان را از هویت انسانی‌اش تهی می‌کند. اتفاقاً او چالش مهم و زیبایی را با طرح مباحث بیولوژیک، رباتیک و... راه انداخته است؛ از این رو معتقدم انسان بیشتر به هستی و جهان، نقش و آینده‌اش فکر خواهد کرد. این مباحث ابعاد فلسفی دارد و باید با نگاهی انتقادی به آن نگریست، امیدوارم کتاب جدیدم «ادبیات در وضعیت متاورس» به زودی منتشر شود، در آن پیرامون این موارد از نظر ادبی، فلسفی و تکنولوژی حرف زده‌ام. من معتقدم «صدای پای دگرگونی در شعر معاصر» را باید شنید. صدای پای عصر دیجیتال و تأثیر شگرف هوش مصنوعی بر این هنر.

* «صدای پای دگرگونی در شعر معاصر» عنوان مقاله‌ای است که در کتاب «ادبیات در وضعیت متاورس» تحریر شده است.

#انتشارات_دوات_معاصر
#مزدک_پنجه‌ای
@mazdakpanjehee