سنگ پشت

تلفن زنگ زد. گوشی را برداشتم. صدایش آشنا بود . گفت : مزدک جان سلام من محمدم .گفتم سلام آقا، کجایی شما.گفت من الان آستارا هستم. نمی دونی چه حالی دارم. مردم چه قدر با محبت هستند. همه می خواهند به من کمک کنند . از صبح کلی برایم غذا آوردند. بهم آب دادند. می گویند برویم نهار منزل ما.استقبال بسیار گرمی شده بوده تا به حال هیچ فکرش را نمی کردم. نمی دونی چه قدر خوشحالم. دارم پرواز می کنم. وای خدای من، من ایران هستم.

بهش گفتم کی رشت می رسی. گفت: والا امروز ۱۳ کیلومتر راه می روم. امشب لوندویل می مانم . تا ۷-۸ روز دیگر می آیم رشت. نفس نفس می زد و صدای بوق ماشین هایی می آمد که در کنارش نگه می داشتنتد و او می گفت قربون محبت تون.  

سعی می کنم هر روز گزارش سفرش را به بنویسم. به نظر من او کار بزرگی دارد می کند. من حتی تخیل هم نمی توانم بکنم که پیاده از یک قاره به قاره ی دیگر بروم. خداوند عجب طاقتی به او داده است.

یک ایرانی پس از 19 سال اقامت در انگلستان عزم (دیار) وطن کرده و با پای پیاده به ایران باز می گردد.

وی که آقای محمد سامقانی نام دارد و متولد تهران است صاحب دو فرزند دختر و پسر می باشد. وی عزم جزم کرده و "بازگشت تاریخی به وطن را با یاری خداوند" برای خود رقم زده است.

او از لندن با پای پیاده به مقصد خلیج فارس حرکت کرده است.

هدف او از این کار امور زیر است:

1ـ  ماندگار ماندن نام خلیج همیشه فارس و ایران عزیز

2ـ رساندن پیام صلح دوستی و صلح طلبی ملّت ایران به سراسر جهان

 ملت ایران هیچگاه طرفدار جنگ نبوده و در همیشه ی تاریخ خود مورد هجوم قرار گرفته و زمانی هم که همسایگان ایران مورد هجوم قرار گرفته اند  پناهگاه امنی برای مهاجرین جنگی بوده است.

3ـ  پاک کردن تصویر غلط از زندگی بهتر و فردای روشن تر در غربت برای هموطنان ایرانی

آنان نباید زندگی خود را در گرو رسیدن به رویاهای واهی در خارج از کشور بگذارند. زندگی در خارج از ایران برای عده ای  آنچنان رویایی و کارت پستالی به تصویر کشیده شده است که به همین خاطر همه چیز را زیر پا گذاشته و از هر طریق ممکن به خارج از کشور می آیند. ولی پس از چند سال متوجه می شوند آن ترقی که انتظارش را داشتند در غربت ندارند و متأسفانه اراده ی بازگشت نیز در آنان ضعیف شده و یا مقابل خانواده و اقوام قرار گرفته و روی بازگشت را ندارند.

 اما "ایران ارزش آن را دارد که از هرجای دنیا که باشیم با پای پیاده به آنجا برویم". نه اینکه عده ای دیار وطن را رها کرده و با رویای رسیدن به زندگی بهتر به کوه و بیابان زده و به دیار غربت مهاجرت می کنند. هرجای دنیا غیر از ایران که باشیم هر چقدر هم که موفق باشیم باز هم خارجی و غریبه هستیم. باز هم تا چند نسل ِ بعدِ ما مهاجر به سرزمین دیگران هستند.