سنگ پشت

تنهایی درد نیست

هزاران درد است

زخمی است که هر روز عمیق و عمیق تر می شود

تنهایی نگریستن به پنجره ای بارانی است

اتاق خالی از عطر تو

تنهایی شعر است

دشواری مردی که هیچ کس ندارد

هنگام لالا بگوید

-          شب خوش عزیزم

خواب های خوب ببینی

تنهایی غرور مردی تنهاست

که درد می کشد

نمی گوید دوستت دارم.

مادرم نمی خواست من یک شاعر بشوم. نه بدین خاطر که شعر و شاعری را دوست نداشت - داشت- بلکه او از یک چیز مطمئن بود: شاعر موجودی سرگردان، نامطمئن، ناآرام و بی قرار است.(یوفتوشنکو)